اینهیبیتور لیتیوم بروماید چیست؟ بررسی انواع ضد خوردگی چیلر جذبی

اینهیبیتور لیتیوم بروماید چیست؟ بررسی انواع ضد خوردگی چیلر جذبی

محلول لیتیوم بروماید، سیال جاذب اصلی در بسیاری از چیلرهای جذبی آب گرم، بخار و شعله مستقیم است. این محلول با جذب بخار مبرد، امکان ادامه چرخه سرمایش را فراهم می کند؛ اما در صورت تماس طولانی مدت با قطعات فلزی، به ویژه در دمای بالا و شرایط شیمیایی نامناسب، می تواند زمینه خوردگی فولاد، لوله ها، مبدل های حرارتی و مخازن داخلی چیلر را ایجاد کند. برای کنترل این فرایند، ترکیباتی به نام اینهیبیتور لیتیوم بروماید یا بازدارنده خوردگی به محلول افزوده می شوند. این مواد با کاهش سرعت واکنش های الکتروشیمیایی و ایجاد لایه ای محافظ روی سطح فلز، احتمال زنگ زدگی، کاهش ضخامت قطعات و سوراخ شدن تجهیزات را محدود می کنند. با این حال، وجود اینهیبیتور به تنهایی تضمین کننده سلامت چیلر نیست. حفظ وکیوم، جلوگیری از ورود اکسیژن، کنترل قلیائیت محلول، سرویس سیستم پرج، بررسی دمای کار و انجام آنالیز دوره ای محلول نیز برای جلوگیری از خوردگی ضروری است.

اینهیبیتور لیتیوم بروماید چیست؟

اینهیبیتور لیتیوم بروماید یک افزودنی شیمیایی است که برای کاهش نرخ خوردگی قطعات فلزی در مدار محلول چیلر جذبی استفاده می شود. این ماده معمولاً هنگام تولید محلول لیتیوم بروماید به آن افزوده می شود یا در زمان سرویس، پس از آنالیز آزمایشگاهی و با نظر متخصص، مقدار آن اصلاح می شود. محلول غلیظ لیتیوم بروماید در شرایط عادی باید در یک سیستم بسته و تحت خلأ کار کند. اگر هوا، اکسیژن، رطوبت نامناسب یا ناخالصی وارد مدار شود، احتمال واکنش محلول با قطعات فلزی افزایش می یابد. دمای بالا، غلظت زیاد محلول و تنظیم نبودن pH یا قلیائیت نیز می توانند شدت خوردگی را بیشتر کنند. اینهیبیتور با کنترل این واکنش ها، از بخش های مختلف چیلر محافظت می کند؛ از جمله:

• ژنراتور
• ابزوربر یا جاذب
• مبدل حرارتی محلول
• خطوط انتقال لیتیوم بروماید
• مخزن محلول
• پوسته و لوله های فلزی
• بعضی از اجزای پمپ محلول

به همین دلیل، ضد خوردگی لیتیوم بروماید را نباید یک افزودنی فرعی دانست؛ بلکه بخشی از سیستم حفاظت شیمیایی و نگهداری چیلر جذبی است.

چرا محلول لیتیوم بروماید باعث خوردگی می شود؟

خوردگی در چیلر جذبی معمولاً نتیجه یک عامل منفرد نیست. مجموعه ای از شرایط شیمیایی و عملیاتی می توانند سرعت تخریب فلز را افزایش دهند.

ورود هوا و اکسیژن به چیلر
چیلر جذبی باید در شرایط خلأ کار کند. نشتی از اتصالات، فلنج ها، شیرها یا بخش های آب بندی شده می تواند باعث ورود هوا و اکسیژن به دستگاه شود. حضور اکسیژن یکی از عوامل مهم افزایش خوردگی قطعات فولادی است.

افزایش دمای محلول
هرچه دمای محلول لیتیوم بروماید بالاتر باشد، سرعت بسیاری از واکنش های شیمیایی و الکتروشیمیایی افزایش پیدا می کند. به همین دلیل، ژنراتور و مبدل حرارتی محلول در معرض ریسک بیشتری قرار دارند.

به هم خوردن قلیائیت محلول
عملکرد مؤثر بسیاری از بازدارنده های خوردگی به وضعیت شیمیایی محلول وابسته است. کاهش یا افزایش نامناسب قلیائیت می تواند پایداری لایه محافظ را کم کرده و شرایط خوردگی را تشدید کند.

وجود ناخالصی در محلول
ورود آب نامناسب، روغن، رسوبات، ذرات فلزی یا مواد شیمیایی ناسازگار ممکن است تعادل محلول را برهم بزند. برخی ناخالصی ها نیز می توانند عملکرد اینهیبیتور را کاهش دهند.

اختلال در سیستم پرج
سیستم پرج وظیفه خارج کردن گازهای غیرقابل تقطیر را بر عهده دارد. عملکرد نامناسب آن باعث تجمع گاز، افت وکیوم و افزایش احتمال خوردگی در بخش های داخلی چیلر می شود.

اینهیبیتور چگونه از چیلر جذبی محافظت می کند؟

خوردگی زمانی رخ می دهد که سطح فلز در تماس با یک محیط خورنده وارد واکنش های آندی و کاتدی شود. اینهیبیتور با محدودکردن یکی یا چند مرحله از این واکنش ها، سرعت تخریب فلز را کاهش می دهد. مهم ترین مکانیسم عملکرد بازدارنده های مورد استفاده در محلول لیتیوم بروماید، ایجاد یا تقویت یک لایه غیرفعال روی سطح فلز است. این لایه بسیار نازک، تماس مستقیم محلول خورنده با سطح فولاد را محدود می کند.
عملکرد این لایه به عوامل زیر وابسته است:

• نوع اینهیبیتور
• غلظت بازدارنده
• دمای محلول
• میزان قلیائیت
• حضور یا نبود اکسیژن
• کیفیت و خلوص محلول
• جنس قطعات داخلی چیلر
• شرایط بهره برداری دستگاه

در صورت مناسب بودن این شرایط، لایه محافظ پایدارتر باقی می ماند و سرعت خوردگی کاهش پیدا می کند. اما اگر نشتی هوا، افزایش شدید دما یا آلودگی محلول ادامه داشته باشد، حتی اینهیبیتور مناسب نیز نمی تواند به تنهایی از تمام آسیب ها جلوگیری کند.

انواع اینهیبیتور لیتیوم بروماید

در چیلرهای جذبی قدیمی و جدید از ترکیبات مختلفی برای کنترل خوردگی استفاده شده است. لیتیوم کرومات و لیتیوم مولیبدات از شناخته شده ترین بازدارنده ها هستند. بعضی محلول ها نیز از ترکیب مولیبدات با موادی مانند بورات، سیلیکات یا تنظیم کننده های قلیائیت استفاده می کنند. فرمول دقیق باید با طراحی دستگاه، متریال قطعات و دستورالعمل سازنده سازگار باشد.

لیتیوم کرومات چیست؟

یکی از بازدارنده های قدیمی خوردگی در محلول لیتیوم بروماید، لیتیوم کرومات است. این ماده توانایی مناسبی در غیرفعال کردن سطح فولاد و کاهش نرخ خوردگی دارد و در بسیاری از نسل های قدیمی چیلرهای جذبی استفاده شده است.

مزایای لیتیوم کرومات

• توان بازدارندگی مناسب روی فولاد
• تشکیل لایه محافظ نسبتاً پایدار
• سابقه استفاده طولانی در چیلرهای جذبی
• عملکرد قابل قبول در صورت تنظیم صحیح شرایط محلول

محدودیت لیتیوم کرومات

ترکیبات کرومات به دلیل ملاحظات ایمنی و زیست محیطی، نیازمند کنترل بیشتری در حمل، نگهداری، تخلیه و دفع هستند. تماس مستقیم با این مواد باید با رعایت الزامات ایمنی و استفاده از تجهیزات حفاظت فردی انجام شود. همین محدودیت ها باعث شده است بسیاری از سازندگان و بهره برداران به سمت بازدارنده های جایگزین حرکت کنند.

لیتیوم مولیبدات چیست؟

لیتیوم مولیبدات یکی از رایج ترین بازدارنده های خوردگی در محلول های جدید لیتیوم بروماید محسوب می شود. این ماده با تقویت لایه غیرفعال روی سطح فولاد، سرعت واکنش های خوردگی را کاهش می دهد. معمولاً از نظر ایمنی و ملاحظات زیست محیطی، لیتیوم مولیبدات گزینه مناسب تری نسبت به کرومات در نظر گرفته می شود. به همین دلیل، در بسیاری از چیلرهای جدید یا محلول های اصلاح شده استفاده می شود.

مزایای لیتیوم مولیبدات

• خطرات زیست محیطی کمتر نسبت به کرومات
• سازگاری با بسیاری از فرمولاسیون های جدید
• قابلیت ایجاد لایه محافظ روی فولاد

مناسب برای چیلرهایی که سازنده استفاده از مولیبدات را تأیید کرده است.

محدودیت لیتیوم مولیبدات

عملکرد مولیبدات به وضعیت قلیائیت، دما، غلظت محلول و مقدار خود اینهیبیتور وابسته است. کمبود مولیبدات یا نامناسب بودن شرایط شیمیایی می تواند اثر بازدارندگی آن را کاهش دهد. بنابراین، اضافه کردن مولیبدات بدون آزمایش محلول یا تعیین مقدار مورد نیاز، روش مناسبی برای کنترل خوردگی نیست.

مقایسه لیتیوم کرومات و لیتیوم مولیبدات

در انتخاب بازدارنده خوردگی برای محلول لیتیوم بروماید چیلرهای جذبی، شناخت تفاوت عملکرد ترکیبات مختلف اهمیت زیادی دارد. لیتیوم کرومات و لیتیوم مولیبدات از جمله مواد مورد استفاده برای کنترل خوردگی هستند که هرکدام ویژگی ها و شرایط کاربرد متفاوتی دارند. در جدول زیر، این دو ماده از نظر عملکرد، مزایا، محدودیت ها و موارد مهم انتخاب با یکدیگر مقایسه شده اند.

این جدول به معنای برتری مطلق یک ترکیب نسبت به دیگری نیست. بهترین انتخاب، ماده ای است که با طراحی چیلر، جنس قطعات، شرایط عملیاتی و فرمول محلول سازگاری داشته باشد.

آیا می توان کرومات را با مولیبدات جایگزین کرد؟

جایگزینی مستقیم لیتیوم کرومات با لیتیوم مولیبدات بدون تخلیه، شست وشو، آنالیز و بررسی سازگاری توصیه نمی شود. باقی ماندن مواد قبلی در مدار ممکن است باعث ایجاد واکنش های ناخواسته یا برهم خوردن تعادل شیمیایی محلول شود.
برای تغییر نوع اینهیبیتور باید مراحل زیر زیر نظر متخصص انجام شود:

1. نمونه برداری از محلول موجود
2. آنالیز ترکیبات شیمیایی
3. بررسی دستورالعمل سازنده چیلر
4. تعیین وضعیت کرومات، مولیبدات و قلیائیت
5. ارزیابی نیاز به تخلیه کامل محلول
6. شست وشوی مدار در صورت لزوم
7. شارژ محلول سازگار با دستگاه
8. کنترل مجدد محلول پس از راه اندازی

هرگونه افزودن خودسرانه اینهیبیتور ممکن است باعث رسوب، تغییر pH، ناپایداری محلول یا کاهش عملکرد چیلر شود.

علائم کاهش اثر اینهیبیتور در چیلر جذبی

کاهش بازدارندگی محلول همیشه از ظاهر دستگاه قابل تشخیص نیست. با این حال، بعضی نشانه ها می توانند احتمال وجود مشکل شیمیایی یا خوردگی را مطرح کنند.

تغییر غیرعادی رنگ محلول
تغییر رنگ شدید، تیرگی یا وجود ذرات معلق ممکن است با آلودگی، خوردگی قطعات یا ورود ناخالصی مرتبط باشد. البته تشخیص قطعی فقط از طریق آنالیز امکان پذیر است.

افزایش آهن و فلزات محلول
بالارفتن میزان آهن، مس یا سایر فلزات در نمونه محلول می تواند نشانه ادامه خوردگی در مدار باشد. بررسی روند تغییرات نسبت به نمونه های قبلی اهمیت زیادی دارد.

افت مکرر وکیوم
خوردگی بعضی فلزات ممکن است با تشکیل گازهای غیرقابل تقطیر همراه باشد. در چنین شرایطی، سیستم پرج بیشتر از حد معمول کار می کند یا وکیوم دستگاه به طور مکرر افت می کند.

کاهش ظرفیت سرمایشی
تجمع محصولات خوردگی روی سطوح انتقال حرارت می تواند راندمان مبدل ها را کاهش دهد. افت انتقال حرارت، افزایش مصرف انرژی و کاهش ظرفیت سرمایشی از پیامدهای احتمالی است.

وجود رسوب و لجن در محلول
ذرات خوردگی، ناخالصی ها و ترکیبات ناپایدار ممکن است در مدار ته نشین شوند. این رسوبات می توانند مسیرهای عبور محلول، نازل ها و مبدل ها را تحت تأثیر قرار دهند.

سوراخ شدن یا نشتی قطعات
در مراحل پیشرفته، کاهش ضخامت لوله ها یا مخازن ممکن است به نشتی منجر شود. در این وضعیت، صرفاً اصلاح محلول کافی نیست و بررسی مکانیکی کامل دستگاه ضرورت دارد.

روش تشخیص مقدار اینهیبیتور در محلول لیتیوم بروماید

مقدار اینهیبیتور باید با روش آزمایشگاهی اندازه گیری شود. ارزیابی ظاهری محلول یا افزودن بازدارنده بر اساس حدس، قابل اعتماد نیست.
در آنالیز محلول لیتیوم بروماید معمولاً پارامترهای زیر بررسی می شوند:

• غلظت لیتیوم بروماید
• مقدار اینهیبیتور
• قلیائیت یا pH
• میزان آهن و مس
• وجود ناخالصی
• وضعیت ظاهری محلول
• مقدار مواد نامحلول
• احتمال آلودگی با روغن یا آب نامناسب

حد مجاز هر پارامتر ممکن است با توجه به برند و مدل چیلر متفاوت باشد. بنابراین، نتیجه آزمایش باید با مشخصات فنی دستگاه و دستورالعمل شرکت سازنده مقایسه شود.

نحوه افزودن اینهیبیتور به چیلر جذبی

افزودن اینهیبیتور باید تنها پس از مشخص شدن نوع ماده موجود، مقدار کمبود و سازگاری شیمیایی انجام شود. تزریق بیش از حد بازدارنده الزاماً حفاظت بیشتری ایجاد نمی کند و ممکن است باعث تغییر نامطلوب خصوصیات محلول شود.
فرایند اصلاح معمولاً شامل مراحل زیر است:

• خاموش کردن ایمن چیلر
• نمونه برداری از محلول
• انجام آزمایش شیمیایی
• محاسبه مقدار مورد نیاز
• آماده سازی اینهیبیتور سازگار
• تزریق کنترل شده به مدار
• گردش محلول در سیستم
• نمونه گیری و آزمایش مجدد

نوع و محل تزریق باید با طراحی چیلر هماهنگ باشد. این عملیات باید توسط نیروی متخصص و با رعایت الزامات ایمنی انجام شود.

عوامل مؤثر بر عملکرد ضد خوردگی لیتیوم بروماید

حتی بهترین اینهیبیتور نیز در صورت بهره برداری نادرست، عملکرد مطلوبی نخواهد داشت. مهم ترین عوامل اثرگذار عبارت اند از:

کیفیت وکیوم
وجود خلأ پایدار، ورود اکسیژن را محدود می کند. نشتی یابی دوره ای و بررسی اتصالات برای حفاظت از مدار ضروری است.

عملکرد سیستم پرج
سیستم پرج باید گازهای غیرقابل تقطیر را از دستگاه خارج کند. سرویس پمپ وکیوم، شیرها و مخزن پرج نقش مهمی در کنترل خوردگی دارد.

دمای کار چیلر
افزایش بیش از حد دمای ژنراتور و محلول غلیظ می تواند نرخ خوردگی را بیشتر کند. عملکرد صحیح مشعل، مبدل ها و سیستم کنترل دما باید بررسی شود.

قلیائیت محلول
قلیائیت باید در محدوده تعیین شده سازنده حفظ شود. اصلاح آن بدون شناخت دقیق فرمول محلول می تواند اثر اینهیبیتور را کاهش دهد.

غلظت محلول لیتیوم بروماید
غلظت نامناسب ممکن است هم عملکرد سرمایشی و هم شرایط خوردگی را تحت تأثیر قرار دهد. کنترل غلظت باید بخشی از سرویس دوره ای باشد.

کیفیت آب و آلودگی مدار
ورود آب غیراستاندارد یا آلودگی های فرایندی می تواند تعادل محلول را برهم بزند. هرگونه آب جبرانی یا ماده شیمیایی باید با تأیید متخصص استفاده شود.

راهکار جلوگیری از خوردگی چیلر جذبی

برای افزایش عمر دستگاه و حفظ عملکرد ضد خوردگی، رعایت اقدامات زیر توصیه می شود:

• استفاده از محلول لیتیوم بروماید استاندارد و سازگار با چیلر
• نمونه برداری و آنالیز دوره ای محلول
• کنترل مقدار اینهیبیتور و قلیائیت
• نشتی یابی و حفظ وکیوم دستگاه
• سرویس منظم سیستم پرج
• کنترل دمای ژنراتور و مبدل ها
• جلوگیری از ورود هوا و رطوبت
• بررسی آهن و فلزات محلول
• حذف رسوبات و آلودگی ها با روش مناسب
• استفاده نکردن از مواد شیمیایی ناشناخته
• ثبت نتایج آزمایش برای مقایسه دوره ای
• انجام تعمیرات توسط تکنسین آشنا با چیلر جذبی

پیامد استفاده از محلول بدون اینهیبیتور مناسب

کاهش یا نبود اینهیبیتور می تواند هزینه های تعمیر و توقف دستگاه را به طور قابل توجهی افزایش دهد. مهم ترین پیامدها عبارت اند از:

• خوردگی پوسته و لوله ها
• کاهش ضخامت قطعات فلزی
• ایجاد نشتی و افت وکیوم
• آلودگی محلول به محصولات خوردگی
• افزایش گازهای غیرقابل تقطیر
• کاهش انتقال حرارت
• افت ظرفیت سرمایشی
• افزایش زمان کار سیستم پرج
• انسداد مسیرهای محلول
• افزایش هزینه تعمیرات اساسی
• کاهش عمر مفید چیلر جذبی

خوردگی معمولاً به آرامی پیشرفت می کند و ممکن است تا زمان بروز افت عملکرد یا نشتی جدی، قابل مشاهده نباشد. به همین دلیل، پیشگیری و پایش دوره ای اهمیت بیشتری از تعمیر پس از خرابی دارد.

راهنمای خرید اینهیبیتور لیتیوم بروماید

خرید ضد خوردگی چیلر جذبی نباید فقط بر اساس قیمت انجام شود. ابتدا باید مشخص شود که محلول موجود از چه نوع اینهیبیتوری استفاده می کند و سازنده دستگاه چه فرمولی را تأیید کرده است.
هنگام انتخاب محصول، موارد زیر بررسی شوند:

• نوع اینهیبیتور؛ کرومات یا مولیبدات
• سازگاری با محلول فعلی
• خلوص و کیفیت ماده
• برند تولیدکننده
• شرایط نگهداری
• برگه آنالیز یا مشخصات فنی
• بسته بندی استاندارد
• دستورالعمل مصرف
• الزامات ایمنی
• امکان ارائه خدمات آزمایشگاهی

در بسیاری از پروژه ها، خرید محلول لیتیوم بروماید آماده و دارای مقدار کنترل شده اینهیبیتور، نسبت به تهیه جداگانه مواد و اختلاط در محل مطمئن تر است.

قیمت اینهیبیتور لیتیوم بروماید چگونه تعیین می شود؟

قیمت اینهیبیتور به نوع ترکیب، خلوص، برند، کشور تولیدکننده، مقدار سفارش، بسته بندی و شرایط بازار مواد شیمیایی وابسته است. قیمت لیتیوم مولیبدات، لیتیوم کرومات یا محلول آماده دارای بازدارنده ممکن است تفاوت قابل توجهی داشته باشد.
عوامل اصلی مؤثر بر قیمت عبارت اند از:

• نوع ماده بازدارنده
• درصد خلوص
• وزن و حجم سفارش
• داخلی یا وارداتی بودن محصول
• هزینه حمل و بسته بندی
• ارائه برگه آنالیز
• نوع فرمولاسیون
• نوسان قیمت مواد اولیه
• خدمات نمونه برداری و آزمایش محلول

برای دریافت قیمت دقیق، بهتر است علاوه بر مقدار مورد نیاز، مدل چیلر، نوع محلول موجود و نتیجه آخرین آنالیز نیز در اختیار تأمین کننده قرار گیرد.

تفاوت اینهیبیتور با ضد کریستال لیتیوم بروماید

اینهیبیتور و ماده ضد کریستال وظایف متفاوتی دارند. اینهیبیتور برای کاهش خوردگی قطعات فلزی استفاده می شود، در حالی که کنترل کریستالیزاسیون به غلظت محلول، دما، فشار و شرایط چرخه چیلر مربوط است. وجود بازدارنده خوردگی از تشکیل کریستال جلوگیری نمی کند. همچنین اصلاح مشکل کریستالیزاسیون به معنای رفع خطر خوردگی نیست. هر دو مسئله باید به صورت مستقل بررسی شوند.

هر چند وقت یک بار محلول لیتیوم بروماید آزمایش شود؟

فاصله نمونه برداری به شرایط بهره برداری، سن دستگاه، سابقه نشتی، کیفیت وکیوم و توصیه سازنده بستگی دارد. در چیلرهایی که سابقه خوردگی، افت وکیوم یا آلودگی محلول دارند، آزمایش باید در فواصل کوتاه تری انجام شود.
همچنین پس از موارد زیر، آنالیز محلول ضروری است:

• تعمیر اساسی چیلر
• ورود هوا یا آب به مدار
• تعویض بخشی از محلول
• افزودن اینهیبیتور
• افت غیرعادی ظرفیت
• افزایش کارکرد سیستم پرج
• تغییر رنگ شدید محلول
• مشاهده رسوب یا ذرات فلزی

سؤالات متداول درباره اینهیبیتور لیتیوم بروماید

آیا می توان اینهیبیتور را بدون آزمایش به محلول اضافه کرد؟
خیر. مقدار و نوع اینهیبیتور باید پس از آنالیز محلول مشخص شود. افزودن بیش از حد یا استفاده از ماده ناسازگار می تواند تعادل شیمیایی محلول را برهم بزند.

کدام اینهیبیتور بهتر است؛ کرومات یا مولیبدات؟
انتخاب به طراحی چیلر و توصیه سازنده بستگی دارد. مولیبدات از نظر ایمنی و زیست محیطی معمولاً گزینه مطلوب تری است، اما جایگزینی آن با کرومات باید پس از بررسی تخصصی انجام شود.

آیا اینهیبیتور می تواند خوردگی ایجادشده را ترمیم کند؟
خیر. اینهیبیتور سرعت ادامه خوردگی را کاهش می دهد، اما ضخامت ازدست رفته فلز یا لوله سوراخ شده را ترمیم نمی کند. قطعات آسیب دیده باید تعمیر یا تعویض شوند.

آیا افت وکیوم می تواند نشانه خوردگی باشد؟
بله، اما افت وکیوم دلایل مختلفی دارد. نشتی هوا، خرابی سیستم پرج و تولید گازهای غیرقابل تقطیر ناشی از خوردگی از جمله دلایل احتمالی هستند.

آیا رنگ محلول نوع اینهیبیتور را مشخص می کند؟
رنگ می تواند اطلاعات اولیه ای ارائه دهد، اما برای شناسایی دقیق نوع و مقدار اینهیبیتور کافی نیست. تشخیص قطعی به آزمایش شیمیایی نیاز دارد.

آیا می توان از هر نوع مولیبدات در چیلر جذبی استفاده کرد؟
خیر. ماده مورد استفاده باید از نظر خلوص، فرمول شیمیایی و سازگاری با محلول لیتیوم بروماید مناسب باشد. استفاده از مواد صنعتی نامشخص ممکن است به محلول آسیب بزند.

اینهیبیتور لیتیوم بروماید یکی از مهم ترین اجزای حفاظت شیمیایی چیلر جذبی است. این ماده با ایجاد یا تقویت لایه محافظ روی قطعات فلزی، سرعت خوردگی در ژنراتور، ابزوربر، مبدل حرارتی، خطوط محلول و مخازن دستگاه را کاهش می دهد. لیتیوم کرومات و لیتیوم مولیبدات از بازدارنده های شناخته شده این سیستم ها هستند. کرومات سابقه استفاده طولانی و بازدارندگی مناسبی دارد، اما به دلیل محدودیت های ایمنی و زیست محیطی، در بسیاری از چیلرهای جدید مولیبدات مورد توجه قرار گرفته است.
با این حال، تغییر نوع بازدارنده، اصلاح مقدار اینهیبیتور یا افزودن ماده جدید باید فقط پس از نمونه برداری، آنالیز محلول و بررسی دستورالعمل سازنده انجام شود. کنترل وکیوم، سرویس پرج، تنظیم قلیائیت و جلوگیری از ورود اکسیژن نیز به اندازه انتخاب اینهیبیتور اهمیت دارند.
برای خرید محلول لیتیوم بروماید دارای اینهیبیتور، بررسی کیفیت محلول یا دریافت مشاوره درباره ضد خوردگی مناسب چیلر جذبی، می توانید مشخصات دستگاه و نتیجه آنالیز محلول را در اختیار کارشناسان دلکو صنعت قرار دهید تا محصول سازگار با شرایط کاری چیلر پیشنهاد شود.